Terug knokken

opgejaagdddo 8

De kinderen zaten me al op te wachten toen ik de voordeur binnen stapten. We vlogen elkaar om de nek en huilden. Nu was het echt voorbij. Mama was weer thuis.

Weer thuis

De volgende dag moesten er direct zaken geregeld worden. Er was geen inkomen en omdat ik vervroegd vrij kwam moest ik dagbesteding volgen bij de Kringloopwinkel in Almere tot de officiële dag dat ik vrij kwam. Justitie heeft een contract met de kringloopwinkels en plaatst er gedetineerden die gratis werken de hele dag. Voor het eerst van mijn leven moest ik ook een bijstandsuitkering aanvragen. Dus: je werk voor Justitie maar moet een uitkering aanvragen! Het was te verwachten, ik trok al die stress niet en klapte in elkaar. Mijn dochter vond me in de gang en belde de ambulance. Binnen een week nadat hun moeder thuis kwam zaten ze weer alleen thuis. Mama lag op de hartbewaking. Opnieuw niemand die de kinderen opving. Dochter kookte en zorgde voor haar broertje, ik werd gekatheteriseerd.

Meldplicht

De Gemeente Almere liet me fijntjes weten dat het wel drie maanden kon duren voor er geld kwam. Justitie overwoog intussen me opnieuw op te sluiten omdat ik niet naar dagbesteding bij de Kringloop ging. Uiteindelijk kreeg ik vrijstelling maar moest ik tot 6 januari thuis op de bank blijven zitten. Als ik de deur uit ging naar de dokter bijvoorbeeld moest ik dat melden bij Justitie.

Dreigende uitzetting

De redding kwam opnieuw uit Turkije en van mijn vrienden en netwerk. Het werd kerst en nog altijd had ik 0 inkomen. Boodschappen werden naar binnen gedragen, kerstcadeautjes voor de kinderen waren er en we hadden de mooiste kerst van ons leven. We waren immers bij elkaar. Meer was niet nodig.

Er kwam een brief van de woningbouwvereniging. Ik zou mijn huis onderverhuren en om die reden moest ik het binnen 10 dagen ontruimen. Van onderverhuur was echter geen sprake, ook niet geweest. Toen ik vast zat stond het huis leeg. De huur werd betaald door mijn broer. Mijn advocate greep in en ik mocht blijven. De huur was echter 740 euro en met 0 inkomen werd dat moeilijk en dus liep ik een huurachterstand op en opnieuw dreigde uitzetting. Uiteindelijk kreeg ik voor de eerste keer bijstand. Daar hield de Gemeente direct 10% op in want mijn dochter was achttien geworden. Dat dochter in revalidatie had gezeten, een diagnose CVS had en hele dagen in bed lag met zware migraine aanvallen hadden ze geen boodschap aan. Dochter is trouwens weggestuurd bij het UWV en de Gemeente en had 0 inkomen.

Bijstand

Mijn bijstand was 950 euro. Daar ging 740 euro huur af, twee keer ziektekosten (dochter en mij), elektra, water enz. Ik had een structureel tekort van driehonderd euro per maand qua rekeningen. Nog los van voedsel dus. Daar werd een oplossing voor gevonden. Ik kreeg een pasje van de Voedselbank en mocht voor zestig euro per maand bij de voedselbank inkopen doen. Vijftien euro per week dus, vijf euro per persoon per week.

Uw zoon krijgt geen zorg meer want u heeft gefraudeerd

Intussen ging zoon slecht. Hij spijbelde, ging in verzet tegen alles en iedereen en ging om met verkeerde vrienden. Zowel school als ik gaven aan dat er opnieuw zorg ingezet moest gaan worden. Er kwam een groot overleg en tijdens dat overleg zei Veilig Thuis keihard: “uw zoon krijgt geen zorg meer want u heeft gefraudeerd”. BAM! Dus zoon werd gestraft voor wat moeder al dan niet gedaan had.

Laat je uitzetten en meldt je maar met de kinderen bij het Leger des Heils

De situatie werd met de dag hopelozer en uitzichtlozer. Iedere dag gebeurde er wel iets. De politie bijvoorbeeld belde rustig ‘s avonds om elf uur aan om me een brief te overhandigen dit terwijl ik twee kinderen thuis had die overstuur raakten als de voordeurbel ging of als ze politie door de straat zagen rijden. Ik kon rekeningen niet meer betalen, werd geweigerd door de schuldhulpverlening, kreeg nog een rekening van ziektekosten uit detentie die ze weigerden aan te passen enzovoort. Toen ik uiteindelijk te horen kreeg dat er geen redden meer aan was en niemand me zou helpen met het advies er achteraan dat ik me maar beter eruit kon laten zetten, met de kinderen me moest melden daarna bij het Leger des Heils en dat direct een reden zou zijn mijn kinderen bij me weg te halen brak er iets. Ik vond alles best maar mijn kinderen hadden genoeg te lijden gehad.

Nadat hij door de deur bij douane was gegaan stortten mijn dochter en ik in elkaar. Het was alsof mijn hart eruit gerukt werd

Op het moment dat ik daarover nadacht en naar een oplossing zocht kwam er een telefoontje uit Turkije dat mijn vriendin slecht lag en misschien zou komen te overlijden. Dat was op vrijdagmiddag. Er zijn tickets geregeld en de volgende ochtend vertrokken we naar Turkije. Drie dagen later, in Turkije, werd ik zelf heel erg ziek en werd opgenomen in het ziekenhuis. Nog geen twee dagen later belde de gemeente Almere me dat mijn uitkering per direct zou worden stop gezet omdat ik op vakantie was zonder het te melden. Ik kon in bezwaar maar dat zou maanden duren. Hier hield het op. Er was geen weg terug meer. Ik besprak het met mijn vrienden en ook zij zeiden: “Yvon, je hebt gedaan en gevochten wat je kon, als je nu terug komt heb je geen huis meer en sta je op straat met de kinderen”. Er zat niets anders op dan niet meer terug te gaan. Al was het maar om mijn kinderen te redden. Na enkele maanden kreeg zoon heimwee en wilde terug. Wat ook logisch was. Na een gesprek met zijn school en zijn vader besloten we gezamenlijk dat hij terug ging naar Nederland. Mijn dochter en ik brachten hem naar het vliegveld. Opnieuw werden we uit elkaar gerukt. Nadat hij door de deur bij douane was gegaan stortten mijn dochter en ik in elkaar. Het was alsof mijn hart eruit gerukt werd. Nog steeds heb ik mijn zoon elke dag verdrietig aan de telefoon. We zien elkaar zoveel we kunnen maar hij is niet gelukkig en dat, doet meer pijn dan alle ellende in de hele wereld bij elkaar.

If you can’t beat them, join them

Intussen kreeg ik bericht uit Nederland dat ik moest komen getuigen. Omdat ik niet wist of ik op de telex stond wilde ik een vrijgeleide. Dat was absoluut niet nodig volgens het Openbaar Ministerie. In januari 2016 vloog ik naar Nederland. Hotel en ticket werden betaald door de staat. Bij aankomst op Schiphol werd ik direct gearresteerd. Waarom weet ik nog steeds niet maar uiteindelijk kreeg mijn advocate me drie uur later vrij. Direct mailde ik het OM dat ik niet zou komen getuigen als er niet per direct een vrijgeleide werd af gegeven. Binnen een uur had ik die in mijn mailbox en kon ik gaan getuigen. Gelukkig kon ik mijn zoon ook weer even zien en in mijn armen sluiten en drie dagen later vertrok ik weer onderweg bedenkend waarheen en me realiserend dat ik niets maar dan ook niets had qua geld of bezittingen. Er restte me niets anders dan op het strand tussen de Syriërs te gaan slapen. Al had ik niets, één ding had ik wel en dat was de tijd om na te denken en ik besloot een politieke partij op te richten die zich bezig hield met de belangen van kinderen met als achterliggende gedachte:” If you can’t beat them, join them!”

Ik wist niet onder welke brug ik zou gaan liggen en bij controle moest ik bij die brug aanwezig zijn.

Met gratis wifi van omliggende hotels knutselde ik een website in elkaar en begon. Al vrij snel werd dat opgepikt en kwam er intensief contact met mensen ook in en met de politiek bezig waren. Afgesproken werd dat ze me naar Nederland haalden en ik schreef me in bij de Gemeente om van daaruit verder te gaan. Twee maanden later landde ik in Duitsland waar ik werd opgehaald en naar Nederland werd gebracht. Daar probeerde ik me in te schrijven bij het daklozenloket in Amsterdam wat…geweigerd werd!

De reden…ik wist niet onder welke brug ik zou gaan liggen en bij controle moest ik bij die brug aanwezig zijn.

Voor het vervolg klik hier

Advertenties