Kind als verdienmodel

opgejaagdddo 3

2009 en 2010 waren tropenjaren voor zowel mijn medewerkers als mijzelf. Alle vakanties en weekenden vingen we de kinderen op en namen ze mee logeren. Vaak gebeurde het dat er vlak voor het weekend kinderen bij kwamen die mee moesten logeren. Regelmatig gebeurde het ook dat ik ’s nachts gebeld werd omdat een kind ouder(s) tot wanhoop dreef.

Onmacht

Eén keer heb ik ’s nachts om 3 uur een ouder met kinderen opgehaald. Moeder was door de politie van de spoorbaan gehaald, haar kinderen met gedragsstoornis waren thuis. Zij sliepen en hadden geen idee van de radeloosheid waarin hun moeder zich bevond. De politie belde me want ze wisten niet wat ze met het gezin aan moesten. Ik ben ze op gaan halen midden in de nacht. De kinderen zijn dat weekend mee gegaan met de groepen naar Center Parcs, de moeder bleef bij mij. De onmacht, frustratie, wachtlijsten en niet serieus genomen worden als ouder werd veel ouders teveel in die tijd. Het werd tijd om aan de bel te trekken, het liep de spuigaten uit in de Jeugdzorg.

Lovende woorden

Ik mailde naar de verantwoordelijken achter drama’s als deze, ik trok aan de bel waar ik kon, ik stapte BJZ kantoren binnen die achterstanden hadden met betalen, ik stapte eens op vrijdagmiddag om 16.00 uur een CIZ kantoor binnen en weigerde er weg te gaan tot er een oplossing was gevonden in verband met afgeven van zorg voor een kind waar ze al 16 weken mee bezig waren. Binnen een uur was het geregeld. Het was fantastisch dat we alle kinderen opvingen maar er kwam amper geld binnen om alle kosten te betalen. Ik kreeg een mail terug van politici en ook Mw. Rita Verdonk: “Wat fijn dat er mensen zoals u zijn die deze kinderen een veilige plek kunnen bieden. In de politiek doen we alles aan om….”enzovoort….

Kamervragen

Ik werd besproken tijdens de evaluatie van de Jeugdwet in 2009 waarin Agnes Kant (SP) vroeg aan de ministers Rouvoet en Donner van resp. VWS en Justitie hoe het kon dat ik in Almere deed met een paar duizend euro wat hun niet lukte met al hun miljoenen. Ook website GeenStijl berichte hierover. Het antwoord kwam nooit. Het kabinet viel begin 2010. Ik gaf interviews, deed mee aan programma’s, werd genomineerd voor Helpende Hollander, hielp scholen met hun ‘moeilijke’ kinderen, hielp ouders thuis om het leefbaar te maken en te houden, zorgde voor mijn eigen kinderen en vocht alsof mijn leven er vanaf hing tegen al die instanties om te zorgen dat ik de kinderen kon blijven opvangen. Ook zorgde ik dat alle kinderen in de opvang naar school konden en te eten hadden en alles kon betalen. Ik moest de instanties echter ook te vriend houden zodat de kinderen naar ons verwezen werden in plaats van naar de jeugdgevangenis. Ik had een gouden team. Dankzij hun flexibiliteit en met hun hart op de goede plek konden we alle kinderen altijd direct helpen.

Rouvoet en de rechten van het kind

Intussen vocht ik met Stichting Misplaatst (inmiddels opgeheven) al jaren mee om de 1300 kinderen die onterecht in de jeugdgevangenis zaten uit die gevangenis te krijgen. Deze kinderen moesten naar een AWBZ plek maar die was er niet dus werden deze kinderen opgesloten (Een AWBZ plek is een behandelplek voor kinderen met autisme of psychiatrische problemen). Door het harde werk van Misplaatst moest minister Rouvoet (Christen Unie) de wet wijzigen i.v.m. het schenden van de rechten van het kind.

Kinderen onterecht in de gevangenis

Deze kinderen volgden een gevangenisregime. Actief deed ik, sinds ik Vrienden van Tom had opgericht, niets meer voor Stichting Misplaatst. Achter de schermen ving ik kinderen op die moesten onderduiken. Geholpen door sommige media die, achter de schermen hun steentje bijdroegen voor zover ze konden, zorgden we ervoor dat de voogden van deze kinderen de Uithuisplaatsing (UHP) eraf haalde en de kinderen weer vrij waren. Soms was het zo heftig en onterecht dat we ouders moesten helpen over de grens een leven op te bouwen tot hun kinderen volwassen waren.

Je vergiftigt je kinderen met medicijnen

Waar ook tegen gevochten werd is de trend die je nu helaas ook weer ziet terug keren. Gezondheidsfreaks die te pas en te onpas van alles roepen. Eén van die kreten die je al jaren hoort is: ”je vergiftigt je kind met medicijnen”. Er werd dan gedoeld op kinderen die Ritalin of andere medicijnen slikten. Ik ben geen voorstander van medicijnen, heb mijn zoon twee keer een trial laten volgen met Ritalin en ben vreselijk geschrokken van wat het met hem deed. Echter, bij een aantal kinderen werkt het wel en die voelen zich er niet alleen beter door maar kunnen zich ook beter concentreren. Wie ben ik om de ouders van die kinderen te veroordelen.

Beerput ‘kind als verdienmodel’ door ministeries VWS en Justitie

Maar één publicatie in de media trok mijn aandacht. De kop van die publicatie luidde: ”Ritalin, Russische roulette” en het artikel was een regelrechte aanklacht tegen ouders die hun kind Ritalin gaven. Ik dook erin en kwam erachter dat de mensen die hier achter zaten subsidie kregen van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) voor hun ‘goede werk’. Dat goede werk bestond (en bestaat) uit ‘mensen zich bewust maken van het feit dat kindermishandeling bestaat’. Lees goed wat hier staat. Meer deden en doen ze namelijk niet.

Ik kan er hier niet teveel over schrijven maar achter die mensen van dat ‘bedrijf’ zat een bestuur wat tezamen een sekte (ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport en het ministerie van Justitie) vormden. Ik was in shock. Ik heb er nachten niet van kunnen slapen. Hoe bedoel je subsidie van VWS? Ze zijn toch niet achterlijk daar? Zij hadden dit bij Volksgezondheid, Welzijn en Sport toch ook heel makkelijk zelf kunnen uitzoeken?

Onschuldige kinderen gebrandmerkt als crimineel

Ik spitte verder en kwam erachter dat kinderen met een OTS of UHP ‘overgeheveld’ werden van de computer van het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport naar die van het ministerie van Justitie. VWS betaalde Justitie daarvoor. Justitie kreeg (en krijgt) per overgeheveld kind een x bedrag en daarna een bedrag per maand. Hoe dit precies in elkaar steekt daar kom ik later op terug. Mijn verbazing sloeg om in woede. Werd er nou echt bedoeld dat de kinderen die met een UHP bij mij zaten, de kinderen met een Onder Toezicht Stelling (OTS) of die 1300 kinderen die in de jeugdgevangenis aan het weg rotten waren zonder school, sport en hun familie dat die kinderen een verdienmodel waren en in de justitiecomputer rond doolden als criminelen?

Ja dus. Niet alleen circuleerde en circuleert er geld over de ruggen van kwetsbare kinderen tussen het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport en het ministerie van Justitie, maar tot op de dag van vandaag heeft VWS dus subsidie verstrekt aan een sekte. Dat weten ze want het is uitgebreid in het nieuws geweest en behoorlijk wat aandacht aan besteed. Veiliger was het voor mij om het uit handen te geven en de media namen het over van me. Zo bleef ik buiten schot verder. Sinds die tijd als het over VWS of justitie gaat noem ik ze steevast sekte.

De confrontatie

Ik begon de voogden te confronteren. Vroeg ze of ze wisten dat er voor hun pupil duizenden euro’s betaald werd. Al snel kreeg ik een telefoontje. De meeste kinderen bij mij in de crisisopvang vielen onder Zorgkantoor Amersfoort en Bureau Jeugdzorg wat een kantoor had in de Overschiestraat in Amsterdam. Ik hoefde de voogden niet meer te bellen, alles omtrent de kinderen door hun geplaatst ging nu via het management. Met dat management heb ik uitvoerig gesproken uiteraard en uitgelegd dat wij elk dubbeltje moesten omdraaien om de kinderen te kunnen geven wat ze nodig hadden en zij in vette kantoren met dure lease auto’s  nergens geen omkijken naar hadden. Ik werd afgescheept, ze speelden op mijn gemoed. Wisten dat ik nooit zou toestaan dat de kinderen bij ons alsnog naar de jeugdgevangenis zouden gaan. Het was stikken of slikken.

De boekhouder deed er vrij makkelijk over, foutje van PGGM

Binnen het bedrijf ging het prima. Alles reilde en zeilde. Af en toe ving ik een geluid op dat de boekhouder niet helemaal goed zijn werk deed en na een goed gesprek op kantoor tussen hem en de medewerkers beloofde hij beterschap. Druk, druk, druk was het excuus. Ik begreep hem tot…ik een telefoontje kreeg van kantoor dat er post was van de PGGM (Pensioenfond voor werknemers in de zorg) met een achterstand van tig duizend Euro. In paniek belde ik de boekhouder, de waarschuwingen van enkele medewerkers waarover dat gesprek was geweest fluisterden in mijn achterhoofd “Yvon, ons pensioen klopt niet”.

De boekhouder deed er vrij makkelijk over, foutje van PGGM. Hij zou ze wel bellen want Vrienden van Tom was verkeerd ingeschaald. Mijn medewerkers hoorden volgends de boekhouder helemaal niet bij PGGM.

Tot 2011 heeft hij, zo hoorde ik achteraf, de PGGM aan het lijntje gehouden en later ook de Belastingdienst maar dat wist ik toen nog niet….

Voor het vervolg klik hier

Advertenties