De vlucht

opgejaagdddo 10

We weken uit naar plan B. Ik zou in een vakantiepark gaan zitten en me in die gemeente inschrijven. Wonen op een vakantiepark mocht niet maar ze mogen je niet weigeren in te schrijven. Ik schreef me in en vroeg bijstand aan. Tijdens dat gesprek werd me verteld dat ik terug moest naar het UWV in verband met volledige arbeidsongeschiktheid. Uiteraard heb ik me na detentie daar gemeld maar ben weggestuurd want ik had in de gevangenis gezeten voor fraude. Nou ben ik verre van dom maar in die tijd was ik zo kapot, was aan mijn hart geholpen, dreigde dakloos te raken dat ik me ook gewoon als een sukkel heb weg laten sturen. Feitelijk hadden ze gelijk. Ik was veroordeeld, had 364 dagen in de gevangenis door gebracht dus het klonk aannemelijk. Intussen weet ik dat ze me nooit weg hadden mogen sturen en ik gewoon het traject WAO weer in had gemoeten.

Een ‘normaal’ leven leiden

Hoe dan ook, de gemeente stuurde me terug naar het UWV. Dat kon alleen schriftelijk dus ik stuurde ze een brief en…werd direct afgekeurd. Een oproep voor de keuring zou nog volgen. Opnieuw werd ik ziek en moest worden geopereerd aan de recidiverende kanker wat ook direct gebeurde in het Antonie van Leeuwenhoek ziekenhuis in Amsterdam. Een week later kwam de oproep voor de keuring bij het UWV. Strompelend ging ik erheen en het advies na herkeuring was volledig afgekeurd op grond van PTSS, COPD en recidiverende kanker. Kun je blij zijn na dat nieuws? Ik wel want ik realiseerde me dat ik daarmee weer een “normaal” leven kon gaan leiden en mijn zoon weer bij me kon hebben.

WAO

De blijdschap was van korte duur. De volgende dag werd ik gebeld door een kantoorklerk van het UWV met het empathische vermogen van een pelpinda die vond dat ik prima de hele dag kon schoonmaken (COPD) of schroefjes kon draaien. Ik moest maar vervoer via de WMO aanvragen dan i.v.m. de PTSS. Ik kon in bezwaar en dat deed ik dan ook. Pas ruim een jaar later na twee hoorzittingen, een rechtszaak en een schikking ging ik volledig terug de WAO in.

Leefgeld

In dat jaar ertussen echter had ik nog steeds geen inkomen en de gemeente Ede besloot me te ‘helpen’. Die hulp hield in dat ik samen met mijn zoon (die inmiddels weer bij mij was) in een 1-kamerflat ging zitten op acht hoog in Ede. We leefden, sliepen en aten samen in 1 kamer. Ik sliep er op de grond. Mijn zoon in een eenpersoons bed. Deze flat werd gerund door de Johanniter Stichting die daklozen opvingen. Mijn volledige uitkering ging naar die Stichting en ik kreeg negenenzeventig (later negenendertig euro) per week om van te leven. (doc) Nog steeds niet voldoende om bijvoorbeeld mijn ziektekostenverzekering te betalen maar daar zaten ze niet zo mee in Ede.

In mijn spiegel zag ik de motoragent al aankomen en ja hoor, het bordje ‘volgen’ ging aan.

Een week voor ik naar die ene kamer verhuisde werd er in het vakantiepark keihard op de deur gebonkt. “Open doen, politie” en daar stonden ze. Twee politieagenten en een medewerker van de crisisdienst Veilig Thuis want, ze hadden een melding gehad. Godzijdank was zoon daar niet bij. Werd een lang verhaal maar de uitslag was dat zoon niets te kort kwam, niet mishandeld werd en hij “veilig” was bij mij. Drie dagen later moest ik me met zoon melden in Ede bij het stadhuis. Ik zal jullie de details besparen maar ben daar zo vreselijk schofterig behandeld en inofficieel zelfs verhoord dat ik pisnijdig ben weggelopen. Het kwam erop neer dat als ik bijvoorbeeld boodschappen kreeg van vrienden ik dat moest melden bij de Gemeente Ede tot een tros bananen aan toe want dan konden ze dat van mijn uitkering afhalen. Ook mocht ik niet meer in een geleende auto rijden van ze en nog veel meer onzin. Eenmaal buiten stapten we in die geleende auto en reden terug naar het vakantiepark. In mijn spiegel zag ik de motoragent al aankomen en ja hoor, het bordje “volgen” ging aan.

Gemeente Ede treitert door

Tien minuten later zat ik met zoon in een politieauto en was ik gearresteerd. Met mijn minderjarige autistische zoon erbij. De auto werd in beslag genomen. Weer een uur later stonden we weer op straat en liepen we naar de bus die ons terug kon brengen. Overigens heb ik nog een heel gevecht gehad met de gemeente Ede want ze wilden dat ik direct na het eerste contact in de Gemeente kwam wonen maar dan zonder mijn zoon. Ik zou dan worden opgevangen in een (ik heb de mails nog) vier sterren hotel op kosten van de gemeente maar mijn zoon was niet welkom. Ik weigerde uiteraard.

Ik kan niet alles beschrijven wat er in die zes maanden allemaal gebeurd is. Het is teveel en te verschrikkelijk

Na opnieuw een gesprek met de gemeente mocht zoon toch meekomen en kon weer naar school en er zou structurele hulp komen om mijn leven in Nederland weer op de rails te krijgen tot…bekend werd dat ik meedeed aan de verkiezingen met de Kinderbelangenpartij. Opnieuw moest ik me melden op het stadhuis van Ede. Daar werd me te verstaan gegeven dat ik de Partij ogenblikkelijk moest uitschrijven en ik beriep me ter plekke op mijn grondrecht. De toon was opnieuw gezet. Vanaf dat moment stond er vierentwintig uur per dag politie voor de deur, als ik weg ging reden ze achter me aan enz. Met vrienden nam ik de proef op de som. Zij dachten dat ik door mijn PTSS “spoken” zag. Helaas moesten ze toegeven dat het echt zo was en na zes maanden Nederland waarin niets bereikt was slopen we ’s avonds laat de flat uit richting vliegveld buiten Nederland. Ik kan niet alles beschrijven wat er in die zes maanden allemaal gebeurd is. Het is teveel en te verschrikkelijk. Wellicht in mijn boek wordt daar uitgebreider op in gegaan. Zo overleed mijn vader en kon ik niet naar zijn begrafenis om maar even een voorbeeld te noemen.

Bedankt voor het lezen!

Op 24-12-2018 is mijn boek ¨Karaktermoord op een klokkenluider¨ uitgekomen. Het boek is te bestellen via de volgende link : Boek bestellen

Overigens is mijn eerste boek: `Moeilijk voor zichzelf en de omgeving` nog steeds te koop bij o.a. Bol.com en Bruna.

Advertenties