De Arrestatie

opgejaagdddo 4

2010 en 2011 waren rampjaren. Ik was op, moest geopereerd worden, zoon was inmiddels 11 en die kon je geen minuut alleen laten.

De crisisopvang zat vol en er bleven kinderen komen. Kortom, er moest iemand bij die samen met mij de Stichting kon runnen zodat ik lucht kreeg en de taken verdeeld konden worden.

De nieuwe collega…

Dat werd Saskia Moesbergen en samen begonnen we de VOF Onzichtbaar Anders. Het aanbod om samen te werken kreeg ik al eerder van Desiree van Doremalen en ook van mijn boekhouder Rob Assenberg die een ‘constructie’ had bedacht. Ik ben niet zo van de constructies en met Desiree wilde ik niet samenwerken (noem het intuïtie).

En weg nieuwe collega…

Nog geen vijf maanden nadat Saskia begon nam ze ook weer huilend afscheid. De boekhouder was bij dat gesprek. De combinatie werk en gezin viel haar te zwaar. Saskia schreef zich uit bij de Kamer van Koophandel en ik stond er weer alleen voor.

Nieuwe collega met een dubbele agenda

Enkele maanden later bleek Saskia met haar zus voor zichzelf begonnen te zijn. Ze benaderde mijn netwerk, medewerkers, zakenrelaties en mijn boekhouder bleek ook haar boekhouder te zijn. Nadat ze zich had uitgeschreven bij de Kamer van Koophandel, KvK, heeft ze nog zonder overleg € 5000,00 gepind van de zakelijke rekening, kreeg ik de bedrijfslaptop, bedrijfstelefoon en andere zaken niet terug. De boekhouder was verbaasd over de geldopname. Achteraf bleek dat hij daarbij was. Ook eiste Saskia een vereffening.

Dus je stapt in een bedrijf dat al jaren bestaat, helpt er een paar maanden, ontslaat een medewerkster (Rebecca Albers) op staande voet, en wil daarna ook nog de helft van het bedrijf. Uiteraard ging ik daarmee niet akkoord.

Afscheid van de boekhouder

Na een gesprek met de boekhouder besloot ik hem eruit te gooien en nog dezelfde dag nam ik contact op met een accountant. Deze gaf direct aan dat de administratie niet klopte. Na veel heen en weer gebel, leugens over al dan niet, waar en aan wie de administratie zou zijn afgeleverd kon ik niet anders dan een advocaat in de arm nemen. Deze advocaat stelde de boekhouder aansprakelijk voor alle schade voortvloeiend uit het niet afgeven van zowel de zakelijke als mijn privé administratie.

Hoi UWV

Begin 2011 heb ik keurig gemeld bij het UWV dat ik inkomen ging krijgen vanuit de samenwerking met Saskia. Tot dat moment kreeg ik volledige WAO in verband met Post Traumatische Stress Stoornis (PTSS), COPD (een longziekte) en recidiverende kanker.

Ik werkte grotendeels thuis en als ik naar buiten ging was dat nooit alleen in verband met PTSS. Het was altijd helemaal afgebakend, waar ik ook heen ging, voor de veiligheid en ook om mijn kinderen niet te belasten. Met het UWV werd afgesproken dat ik begin 2012 mijn inkomen over 2011 zou doorgeven. Echter begin 2012 had ik niet de beschikking over mijn administratie want die weigerde de boekhouder af te geven. Ook dat heb ik keurig gemeld. Ondanks die meldingen kostte me dat later een veroordeling voor UWV fraude.

Bedreigingen, valse meldingen en vernielingen

Na het vertrek van Saskia en de boekhouder werd ik telefonisch meerdere keren bedreigd, werd het slaapkamerraam van mijn zoon ’s nachts ingegooid, zat mijn auto onder de krassen. Uiteraard deed ik aangiftes hiervan. Allerlei treiterijen werden mijn deel.

Valse meldingen bij de Gemeente over de brandveiligheid in de crisisopvang. Ik vroeg direct, dezelfde dag, om inspectie van de Brandweer. Alles was in orde. Dan een melding bij mijn verhuurder van kantoor dat er kinderen op kantoor sliepen, dat was niet zo en dat kon ik ook bewijzen. Er werd een melding gedaan bij Bureau Jeugdzorg dat ik mijn kinderen mishandelde, maar met die mensen werkte ik samen al jaren die wisten wel beter. En toen weer werd een melding gedaan bij het Zorgkantoor dat ik fraudeerde. Daar waren ze van op de hoogte ik had immers toestemming om te schuiven en alle verantwoordingen werden, evenals de intensieve PGB controles, goed gekeurd. En ook nog een melding bij de Inspectie voor de Volksgezondheid, maar alles was meer dan in orde.

Zelf vroeg ik in overleg met de nieuwe accountant om een boekenonderzoek. (Daarvan werd later ontkend dat die aanvraag was gedaan).

Ik modderde maar door. Mijn team liep een tandje harder om mij te ontlasten. Ik was inmiddels mijn ex-vriend tegen gekomen en had een relatie. In plaats van energie gaf die relatie me nog meer stress. Verblind door liefde en amper oog hebbend voor de wereld om me heen zag ik niet wat er gebeurde. Ik overleefde, bleef maar door rennen. Viel van de ene in de andere ellende zowel met mijn kinderen als de kinderen binnen de Stichting. Ik bluste overal ‘brandjes’, ging op vakantie en probeerde een beetje energie op te laden, kwam terug en rende weer verder.

Gevoelsmatig deed ik wat ik kon maar het was niet genoeg

Mijn dochter viel om medische redenen uit op school en moest worden opgenomen in het revalidatiecentrum i.v.m. doorstane hersenvliesontsteking en de naweeën hiervan. Ook was ze op 8-jarige leeftijd aangerand en zwaar getraumatiseerd daardoor. Mijn zoon werd minimaal 3 keer per dag elektronisch verneveld in verband met zware astma, ik onderging een zware operatie, had om de haverklap longontsteking, de weekenden moesten ingedeeld voor de Stichting Vrienden van Tom, de crisisopvang draaide uiteraard gewoon door, mijn vriend bleek alcoholist te zijn en er vriendinnen op na te houden, de accountant bleef aan de bel trekken in verband met de onvolledige administratie en inmiddels was ook het contact met de PGGM (de zorgverzekeraar) en Belastingdienst een dagelijks terugkerend ritueel geworden. Gevoelsmatig deed ik wat ik kon het was echter niet genoeg.

Nee hoor Mevrouw Brinkerink, gaat u maar gewoon. Als er iets is weten we u te vinden

Er kwamen telefoontjes binnen van ouders. Ze hadden een brief gekregen dat ze zich moesten melden voor verhoor. Na al die valse meldingen verbaasde het me niet eens en ik belde met de Sociale Recherche, de Politie, het ministerie van VWS en vroeg aan ze wat er aan de hand was. Ik deelde ze mee dat ik gehoord had van ouders dat ze voor verhoor moesten komen, dat ik naar Turkije zou vertrekken om te trouwen ( mijn vriend had inmiddels in een afkickcentrum gezeten en dronk geen druppel meer), dat circa 100 kinderen en begeleiders me na zouden reizen en dat ik me graag wilde melden als er iets gaande was. Het antwoord was: “Nee hoor Mevrouw Brinkerink, gaat u maar gewoon. Als er iets is weten we u te vinden.”

Naar mijn afspraak

Op vrijdag 12 April 2013 stapte ik in de auto. Aan de overkant van de straat stonden 2 mannen waarvan 1 met een camera. Details waar je normaal niet op let maar de straat was altijd rustig dus het viel me op. Ik had een afspraak en had zakken met kleding die me te groot waren die ik meteen wilde afgeven bij het Leger des Heils. Ook had ik € 5000,00 contant geld bij me voor de groepen met kinderen en om de bungalows te betalen waarin ze verbleven het weekend.

Het huis stond inmiddels vol met mannen met kogelvrije vesten aan, de straat was afgezet, ze stonden in de tuin, op het dak… overal.

Nog voor ik weg reed werd ik klem gereden door 3 auto’s. Mijn deur werd open getrokken en zowel mijn vriend als ik werden gearresteerd op verdenking van fraude met PGB’s. Mijn dochter, net uit revalidatie zat binnen. Ook wij werden mee naar binnen genomen. We moesten op de bank gaan zitten en onze telefoons afgeven. Mijn dochter ook. Ze huilde, was helemaal in paniek.

Het huis stond inmiddels vol met mannen met kogelvrije vesten aan, de straat was afgezet, ze stonden in de tuin, op het dak… overal. Er was een hulpofficier en een hulprechter en er werd me geweigerd mijn advocaat te laten bellen. Dat zou later wel komen. Ik bleef herhalen dat dat nu direct ging gebeuren, probeerde kalm te blijven en uiteindelijk werd ze gebeld. Ik mocht niet zelf met haar praten. Er werd doorgegeven dat ik gearresteerd was en naar Zwolle gebracht zou worden.

In twee aparte auto’s werden we afgevoerd.

Naar Zwolle, waar ik nog dezelfde dag voor het eerst werd verhoord en ‘bekende’.

Voor het vervolg klik hier

Advertenties